Chwila zadumy...

Chwila zadumy...

Tak więc po jednodniowym wolnym, od boga postanowiłam napisać coś bardziej ckliwego, od serca (nie żeby wcześniejsze posty nie były od serca mimo ich małej ilości). 

Dzisiaj stawiam na prostotę słów i ich mocy.

Sto pociech

Zachciało mu się szczęścia,
Zachciało mu się prawdy,
Zachciało mu się wieczności,
Patrzcie go!

Ledwie rozróżnił sen od jawy,
Ledwie domyślił się, że to on,
Ledwie wystrugał ręką z płetwy rodem
Krzesiwo i rakietę,
Łatwy do utopienia w łyżce oceanu,
Za mało nawet śmieszny, żeby pustkę śmieszyć,
Oczami tylko widzi,
Uszami tylko słyszy,
Rekordem jego mowy jest tryb warunkowy,
Rozumem gani rozum,
Słowem: prawie nikt,
Ale wolność mu w głowie, wszechwiedza i byt
Poza niemądrym mięsem, patrzcie go!

Bo przecież chyba jest
Naprawdę się wydarzył
Pod jedną z gwiazd prowincjonalnych.
Na swój sposób żywotny i wcale nie ruchliwy.

Jak na marnego wyrodka kryształu-
Dość poważnie zdziwiony.
Jak na trudne dzieciństwo w koniecznościach stada-
Nieźle już poszczególny.
Patrzcie go!

Tylko tak dalej, dalej choć przez chwilę,
Bodaj przez mgnienie galaktyki małej!
Niechby się wreszcie z grubsza okazało,
Czym będzie , skoro jest.
A jest- zawzięty.

Zawzięty, trzeba przyznać, bardzo.
Z tym kółkiem w nosie, w tej todze, w tym swetrze.
Sto pociech, bądź co bądź.
Niebożę.
Istny człowiek.

Wisława Szymborska

Nie jestem specem od poezji. Nie znam się za bardzo. Nie umiem tak jak Wisława Szymborska pisać niesamowicie.

Dlatego mam nadzieje, że mimo braku czasu, pośpiechu i pewnie wielu innych przyczyn ktoś jednak wstąpi właśnie tu i da się uwieść słowu pisanemu, nie mojemu, lecz artystki, bo to właśnie dzięki niej możemy przekazywać prawdę, uczucia i odnajdywać samych siebie.

...